Aan wie draag jij het stokje over?

6 september 2019
Theo Hermsen
Theo Hermsen
Zelfstandig ondernemer
Bekijk profiel

Onlangs verscheen een column van onze oud-voorzitter Rob Wagenaar op de website van Management en Consulting over 100 jaar adviesbureaus in Nederland. In 1920 werd het eerste adviesbureau opgericht door de heren Hijmans en Van Gogh: het Organisatie Advies Bureau. 

Er is een prachtige stamboom van het adviesvak gemaakt, waar de geschiedenis en ontwikkeling van ons vak te zien is aan de hand van de oprichting van adviesbureaus (download hier de stamboom). Als je in ons vak praat met collega’s dan komt vaak terug: ‘ik sta op de schouders van...’ of ‘ik ben schatplichtig aan...’  

Als je teruggaat in mijn geschiedenis, dan heb ik het vak geleerd van Nico Groen en leerde Nico het vak weer van Kees Cassee. Beiden werkzaam bij ‘Mens en Organisatie’, ook één van de afstammende adviesbureaus van het Organisatie Advies Bureau. Kees zegt altijd: ‘ons vak is een ambacht, dat is niet uit een boekje te leren. Dat kun je alleen leren door af te kijken van een meester en vervolgens je eigen weg te kiezen.’

Hoe zal ons vak zich de komende jaar 100 jaar ontwikkelen? Ik was vorige week bij de boeklancering van: ‘De nieuwe professional service firm; hoe advocaten, accountants en adviseurs zichzelf opnieuw uitvinden.’  Geschreven door dezelfde Rob Wagenaar, samen met Martijn van der Mandele en Henk Volberda. De snel toenemende technologie die bijvoorbeeld advocaten in staat stelt automatisch wetteksten te doorzoeken of zelfs standaard antwoorden te kunnen genereren. En de nieuwe generatie adviseurs, advocaten en accountants die niet meer zit te wachten op het partnerschap als daar 80 uur werken tegenover staat. En ook dat organisaties en opdrachtgevers mondialiseren. Het heeft consequenties voor adviesbureaus, maar ook voor ons vak. 

Waar vroeger organisatieadviesbureaus als vanzelfsprekend ‘ambachtsscholen’ waren, zie je ook daar steeds meer de ontkoppeling. De kans dat de leerling en de leermeester in één organisatie werken is klein. Het kantoor is als professionele thuisbasis ingeruild voor steeds wisselende zaaltjes. Welke gevolgen heeft dat voor het doorgeven van ons ambacht? Zullen wij net als Stradivarius er straks niet meer in slagen om de essentie van het bouwen van deze unieke viool door te geven aan volgende generaties? 

Hoe zit dat bij jou? Wie is of wie zijn jouw meester(s)? Welke essentiële les van jouw meester pas jij nog steeds toe? En wie ziet jou als meester? Aan wie draag jij het stokje over? En wat zijn de essentiële lessen van ons ambacht die jij mee wilt geven? Een mooi onderwerp, waar ik in één van mijn volgende columns op terugkom.