Wetenschappelijke Raad: Leren van Lectoren: Lectoraat Persoonsgerichte Praktijkvoering

4 mei 2018
Yvonne Burger
Yvonne Burger
Eigenaar
Bekijk profiel

Sinds enige tijd bezoeken de leden van de Wetenschappelijk Raad diverse lectoraten bij HBO instellingen om te onderzoeken wat we hiervan kunnen leren en wat we hiervan kunnen doorgeven aan Ooa en ROA collega’s. Een zeer interessante ronde waarbij ik steeds meer onder de indruk raak van wat er te ‘halen’ is bij deze collega’s, die immers voortdurend bezig zijn met het overbruggen van theorie en praktijk. Inmiddels is er dan ook een aantal inspirerende samenwerkingsverbanden tot stand gekomen, waaronder met de Haagse Hogeschool waarmee de WR – en in het bijzonder Paul Kloosterboer – in september een filmfestival organiseert voor organisatieadviseurs en studenten, waarover later meer.

Op 26 april jl. waren we te gast bij lector Gaby Jacobs die zowel werkt bij Fontys Hogeschool Mens & Gezondheid als de Universiteit voor Humanistiek. Gaby onderzoekt samen met haar team persoonsgerichte praktijkvoering in zorg- en welzijnssettingen. Persoonsgerichte praktijkvoering is gericht op het voortdurend samen vormgeven van relaties en structuren binnen zorg-, leer- en werkomgevingen, zodanig dat de eigen regie en waardigheid van alle betrokkenen worden gerealiseerd. 

En zit hier niet een hele interessante verbinding met ons werk? Immers, ook adviseurs en coaches werken in en aan relaties waarbij eigen regie en waardigheid van allen betrokkenen centraal (zouden moeten) staan? Lees Schein* (2009) er nog maar eens op na. In het gesprek wisselden we het één en ander uit over hoe belangrijk de kwaliteit van de relatie is voor effectieve hulpverlening, hoe je dit kunt meten en wat we hierin van elkaar kunnen leren. 

Eén van de meest interessante namen die wat mij betreft in dit verband genoemd werd was die van Jessica Benjamin, een psychoanalytica uit New York die onder meer bekend is om haar ideeën over het belang van erkenning in relaties. Kort samengevat stelt zij dat je in relaties de ander nodig hebt om gezien te worden, maar dat je de ander tegelijkertijd ook wil ‘vernietigen’ of domineren en dat je deze spanning steeds dient te verdragen in relaties. Of zoals ze zelf formuleert in haar boek The Bonds of Love: Psychoanalysis, Feminism, & the Problem of Domination  “Domination, I have argued, is a twisting of the bonds of love. Domination does not repress the desire for recognition; rather, it enlists and transforms it. Beginning in the breakdown of the tension between self and other, domination proceeds through the alternate paths of identifying with or submitting to powerful others who personify the fantasy of omnipotence. For the person who takes this route to establishing his own power, there is an absence where the other should be. This void is filled with fantasy material in which the other appears so dangerous or so weak - or both - that he threatens the self and must be controlled. A vicious cycle begins: the more the other is subjugated, the less he is experienced as a human subject and the more distance or violence the self must deploy against him.” 

Een intrigerende gedachte, ook voor ons vak waar de behoefte aan erkenning en het risico op domineren soms misschien dicht bij elkaar kunnen liggen. Wat mij weer bracht op het belang om te blijven reflecteren op de ‘schaduwkant van helpen’, wat een groot goed is in de professie van zowel adviseurs als coaches. 

Voor meer informatie zie 

*Schein, E. (2009). Helping. San Francisco: Berrett-Koehler Publishers Inc. 

De website van de Ooa is vernieuwd! Wat vind je er van?
Beoordeel hieronder de website met een klik op de knop.

 Goede website  Geen goede website

Dat is jammer om te horen! Help ons om de website te verbeteren. Vul hier je problemen met de website in en wij gaan ons uiterste best doen om het beter te maken!

Laat hier je mailadres achter, zodat we voor eventuele vragen contact met je op kunnen nemen.